12

Miejsce w rankingu Doing Business 2020

2

Średnia liczba dni potrzebnych do załatwienia procedur importowych

11,3 tys.

Wartość PKB Malezji per capita (USD)

WARTOŚĆ POLSKIEGO EKSPORTU DO MALEZJI

Strategiczne położenie

Malezja leży w Azji Południowo-Wschodniej na strategicznym styku Morza Południowochińskiego i Oceanu Indyjskiego. Obejmuje teren półwyspowy, który zamieszkuje 80% populacji kraju, oraz wyspowy, w tym Północne Borneo. Ze względu na dużą różnorodność kulturową i wyznaniową, a także silnie rozbudowany system zachęt dla zagranicznych inwestorów, Malezja pozostaje obiecującym rynkiem z punktu widzenia polskiego przedsiębiorcy. Zapraszamy do zapoznania się z zakładką: doradztwo Malezja.

Malezja jest niepodległym krajem od 1957 roku, kiedy uzyskała niezależność od Wielkiej Brytanii.  Od tamtej pory intensywnie rozwija się gospodarczo. Pozostaje trzecią po Indonezji i Tajlandii największą gospodarką regionu, chociaż jest zaliczana do krajów rozwijających się. Należy do państw ASEAN-u i jest członkiem Organizacji Współpracy Islamskiej.

Jej terytorium jest zbliżone wielkością do Polski. Graniczy z Brunei, Indonezją i Tajlandią. Jej granice morskie sięgają Filipin, Singapuru i Wietnamu. Klimat Malezji jest tropikalny, charakteryzuje się niewielką amplitudą opadów, obecnością monsunów i wysoką temperaturą powietrza wynoszącą średnio 28 stopni Celsjusza.

Jej surowce naturalne, w tym ropa naftowa, gaz, cynk, kobalt, żelazo, drewno, kauczuk, olej palmowy, pozwalają na rozbudowane działania eksportowe i importowe. W 2018 roku była 35. gospodarką światową pod względem PKB, 20. pod względem wielkości eksportu i 26. – importu.

Ropa naftowa, jeden z najważniejszych surowców Malezji, jest wydobywana głównie w Sabah, Sarawak i Terengganu z ramienia Petronas (Petroliam Nasional Berhad), Exxon-Mobil i Royal Dutch Shell. W 2016 roku kraj znajdował się na 28. miejscu czołówki światowej pod względem bogactw złóż.

W przeszłości była jednym z największych na świecie producentów cyny i kauczuku, a także w światowej czołówce produkcji kakao, pieprzu, ananasów i tytoniu. Od lat 60-tych prowadziła intensywną hodowlę palm olejowych, obecnie zarastających 70% jej gruntów uprawnych. Borneo odpowiada 53,% gruntów przeznaczonych na plantacje. Monokulturowość i wynikająca z niej erozja gleb oraz zagrożenie pożarowe doprowadzają do coraz większych problemów lokalnych rolników i producentów.

Ludność Malezji

Populacja Malezji to ok. 31,5 mln osób, głównie muzułmanów, z których 78% mieszka w miastach. Stolica kraju, Kuala Lumpur, jest zamieszkana przez 1,8 mln osób. Język urzędowy kraju to bahasa melayu, a angielski pozostaje w powszechnym użyciu. Wskaźniki bezrobocia oscylują na ok. 3,3%.

Malezja zatrudnia ok. 3,5 mln zagranicznych pracowników, którzy są oszacowywani na 20% jej siły roboczej. Pochodzą głównie z Bangladeszu, Mjanmy, Filipin, Indii, Indonezji, Nepalu oraz Pakistanu.

W 2019 roku 69,3% ludności Malezji stanowili Malajowie i lokalne grupy etniczne, 22,8% – Chińczycy, 6,9% – Hindusi. Kraj pozostaje w większości muzułmański (61,3%). Drugą największą grupą wyznaniową są buddyści (19,8%), chrześcijanie (9,2%), hinduiści (6,3%), konfucjaniści i taoiści (1,3%). Ze względu na politykę promalajską, wyrażoną m.in. w malezyjskiej ustawie zasadniczej, tzw. „pozytywna dyskryminacja” prowadzi do przewagi firm należących do rdzennej ludności w uzyskiwaniu grantów, wygrywaniu przetargów i wsparcia finansowego.

Różnorodność kulturowa i wyznaniowa sprawia, że rynek Malezji wymaga dużego wyboru produktów spełniającego szereg kulturowych i legalnych norm, szczególnie w przypadku branży rolno-spożywczej i kosmetycznej.

Gospodarka Malezji – eksport i import

Wartość jej eksportu wyniosła w 2018 roku 270 mld dolarów, co stawiało ją na 20. miejscu w skali świata. Najważniejszymi produktami były układy scalone (55,5 mld dolarów), ropa naftowa (19,1 mld dolarów), gaz (11,4 mld dolarów) i olej palmowy (9,28 mld dolarów). Najważniejszymi partnerami Malezji w eksporcie był Singapur (36,8 mld dolarów), Chiny (36,1 mld dolarów), Stany Zjednoczone (28,3 mld dolarów),Hongkong (19,5 mld dolarów) i Japonia (17,2 mld dolarów).

W 2018 roku Malezja importowała produkty o łącznej wartości 212 mld dolarów, głównie układów scalonych (29,6 mld dolarów), rafinowanej (20,4 mld dolarów) i nierafinowanej ropy naftowej (6,97 mld dolarów), części sprzętu biurowego (3,93 mld dolarów) i urządzenia transmisyjne (3,85 mld dolarów). Dobra trafiały do Malezji głównie z Chin (45 mld dolarów), Singapuru (32,3 mld dolarów), Japonii (13,6 mld dolarów), Stanów Zjednoczonych (12,4 mld dolarów) i Tajlandii (11,8 mld dolarów).

Walutą kraju jest ringgit. W 2020 roku jego średnia wartość wynosiła w 0,23 w przeliczeniu na dolara amerykańskiego.

Gospodarka Malezji

0%
Usługi
0%
Przemysł
0%
Rolnictwo

Jednym ze znaczących programów Malezyjskiej gospodarki była Wizja 2020 (Wawasan 2020), ustalona w 1991 roku, która miała doprowadzić do włączenia kraju do grona państw o wysokich dochodach. Wymienionych zostało 9 filarów: wyzwolenie psychologiczne i rozwój ludności, dojrzałe społeczeństwo demokratyczne, moralność, tolerancja, rozwój nauki i trzeciego sektora, zmniejszenie nierówności społecznych i silna, rozbudowana gospodarka. Cele nie zostały jednak osiągnięte. W 2019 roku dokonano podsumowania podjętych działań. Rząd przyznał, że ramy czasowe okazały się niewystarczające, m.in. przez powolnienie gospodarcze wywołane kryzysem azjatyckim i światowym kryzysem gospodarczym oraz gwałtowne przemiany polityczne na świecie.

11. Plan Malezyjski na lata 2016-2020 zakładał programy rozwoju w systemie edukacji, opieki zdrowotnej i podniesienie poziomu życia mieszkańców wsi. Nowa polityka gospodarcza Malezji przygotowana przez administrację koalicji Pakatan Harapan, która miała wejść w życie w 2020 roku, została zatrzymana w związku z utratą władzy podczas wyborów w lutym 2020 roku.

W 2019 roku ogłoszono Wizję Wspólnego Dobrobytu 2030, w którym położono silny nacisk na kwestie nierówności społecznych i gospodarczych. Tzw. grupa B40, najbiedniejszych 40% społeczeństwa, w 70% składająca się z ludności rdzennych mieszkańców, ma mieć szczególne przywileje. Plan zakłada średnią wartość wzrostu PKB rzędu 4,7% rocznie. Wśród wyzwań stojących przed realizacją planu można wymienić m.in. pandemię koronawirusa, skutki wojny handlowej Chin i USA, historyczny spadek cen ropy w 2020 roku oraz inne, regionalne trudności geopolityczne.

Rząd Malezji prowadzi programy infrastrukturalne programy inwestycyjne związane m.in. z budową dróg, portów, w tym w Melace.

Inwestycje zagraniczne

Od 2010 do 2018 roku wartość zagranicznego kapitału w Malezji oscylowała na poziomie od 9 do 12 miliardów dolarów. World Investment Report UNCTAD z 2020 roku wskazuje, że w latach 2017-2019 wartości inwestycji zagranicznych spadły do 7,6 mld dolarów. Duże, międzynarodowe koncerny działające w sektorach wydobywczym i zdrowotnym takie jak japońskie IHH Healthcare Mitsui czy austriackie Seb Upstream nadal utrzymują stały poziom przepływu kapitału.

Większa część inwestycji płynęła do Malezji z Chin, Singapuru, Japonii i Stanów Zjednoczonych. Chiny pozostają w ścisłej czołówce od 4 lat z rzędu, głównie ze względu na rozbudowane inwestycje w przemyśle wydobywczym.

Malezja jest ceniona przez zagranicznych inwestorów ze względu na klimat inwestycyjny i strategiczne położenie pozwalające na wkraczanie na inne rynki ASEAN-u. Rząd oferuje różne zachęty, obniżki podatkowe, status firm pionierskich itp. W 2020 roku Malezja znalazła się także na 12. miejscu ze 190 krajów w związku z wykwalifikowaną siłą roboczą w raporcie Doing Business.

Malezja i Unia Europejska

W 2018 roku wymiana bilateralna pomiędzy Malezją a Unią Europejską wyniosła 39,8 mld euro. Unia pozostaje trzecim największym partnerem handlowym państwa, obok Chin i Singapuru, co odpowiada 11,6% jego wymiany handlowej. W 2018 roku Malezja była 23 największym partnerem handlowym Unii.

Podstawą wymiany handlowej Malezji i Unii Europejskiej są produkty i półprodukty przemysłowe, odpowiadające 90% wartości obrotów. Unia Europejska importuje do Malezji głównie elementy maszynowe i elektryczne, a w dalszej kolejności – gumę i tłuszcze zwierzęce i roślinne. W 2018 roku największymi importerami dóbr z Malezji były Niderlandy, Niemcy, Wielka Brytania i Francja. Polska była wtedy 10. największym partnerem handlowym Malezji w Unii Europejskiej pod względem importu malezyjskich towarów. W 2019 roku wymiana handlowa na linii Malezja-UE wyniosła ok. 40 mld dolarów.

Unia Europejska prowadzi redukcję wykorzystania oleju palmowego w biopaliwach, co negatywnie wpłynęło na kontakty z Malezją, 2. największym producentem tego surowca. To postawiło pod znakiem zapytania wznowienie zawieszonych w 2012 roku negocjacji dotyczących umowy o wolnym handlu. Inne kwestie sporne w tej sprawie to brak dyskusji o certyfikacji halal, sektorach priorytetowych i „pozytywnej dyskryminacji” ludności rdzennej.

Bariery pozataryfowe

Trudności, które czekają przedsiębiorców chętnych do prowadzenia działalności gospodarczej w Malezji, wynikają m.in. z protekcjonizmu rządowego i nadawania priorytetu firmom należącym do rdzennej ludności (Bumiputera). Inne problemy to biurokracja, konieczność uzyskiwania zezwoleń, licencji i akredytacji, szczególnie w sektorze rolno-spożywczym.

Malezyjskie wymogi halal wynikające z obyczajowości islamskiej są uważane za jedne z najbardziej restrykcyjnych na świecie. Malezja nie uznaje certyfikatów halal zatwierdzonych przez inne kraje islamu. W Polsce od 2011 roku produkty certyfikowane są przez Muzułmański Związek Religijny w RP oraz od 2018 roku – Polski Instytut Halal.

Produkty, które z założenia łamią zasady halal, w tym wieprzowina i dobra zawierające składniki pochodzenia zwierzęcego lub alkohol, muszą być oznakowane dedykowaną etykietą.

Wymiana Polski i Malezji – doradztwo Malezja

W przypadku podróży do 90 dni Polacy nie potrzebują wiz. Wśród podpisanych przez Polskę i Malezje umów gospodarczych można wymienić:

  • Umowę między Rządem PRL a Rządem Malezji o cywilnej komunikacji lotniczej z 24 marca 1975 roku;
  • Umowę między Rządem PRL a Rządem Malezji o unikaniu podwójnego podatkowania i zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z 16 września 1977 roku;
  • Umowę między Rządem RP a Rządem Malezji o popieraniu i ochronie inwestycji z 21 kwietnia 1993 roku;
  • Umowę między Rządem RP a Rządem Malezji o współpracy w dziedzinie nauki i techniki z 3 sierpnia 2000 roku;
  • Umowę o transporcie morskim z 10 lutego 2014 roku.

W 2019 roku Malezja była najważniejszym po Wietnamie partnerem Polski z grupy ASEAN. Wymiana handlowa wyniosła wówczas 4,6 mld dolarów. Malezja jest także trzecia pod względem polskiego eksportu, po Wietnamie i Singapurze.

Polscy przedsiębiorcy mogą skorzystać ze sprzyjającego środowiska inwestycyjnego i zdywersyfikowanej gospodarki Malezji. Rząd inwestuje w przepływ technologiczny, nowe miejsca pracy i małe i średnie przedsiębiorstwa.

Kluczowe sektory w malezyjskiej gospodarce są związane z bogactwami naturalnymi, w tym z olejem palmowym, kauczukiem, cyną, drewnem, ropą i gazem. Sektory o największym potencjale to m.in. biotechnologia, elektronika, transport, odnawialne źródła energii, turystyka, branża kosmetyczna, zdrowotna, budowlana, kosmiczna. Pewne sektory charakteryzują się monopolem państwa. Można wśród nich wymienić przemysł automatyczny, niektóre sektory produkcyjne, a także pewne usługi, w tym finansowe, prawne, księgowe i budowlane.

W nawigacji na rynku Malezji pomagają instytucje wsparcia, w tym biuro PAIH w Kuala Lumpur. Ze względu na wyzwania systemu biurokratycznego, licencyjnego i certyfikacji, zachęcamy do kontaktu z instytucjami specjalistycznymi.

POLSKI EKSPORT DO MALEZJI

SZANSE

  • Zachęty inwestycyjne
  • Obecność rozbudowanej infrastruktury
  • Strategiczne położenie
  • Bogactwa naturalne
  • Dynamiczny rozwój
  • Obecność taniej i wykwalifikowanej siły roboczej

ZAGROŻENIA

  • Biurokracja
  • Zależność od sytuacji gospodarczej w regionie
  • Nierówności społeczne